ای ﺳﺎرﺑﺎن آﻫﺴﺘﻪ رو کآرام ﺟﺎﻧﻢ ﻣﻰ رود
وآن دل ﻛﻪ ﺑﺎ ﺧﻮد داﺷﺘﻢ ﺑﺎ دل ﺳﺘﺎﻧﻢ ﻣﻰ رودﻣﻦ ﻣﺎﻧﺪه ام ﻣﻬﺠﻮر از او ﺑﻴﭽﺎره و رﻧﺠﻮر از او
ﮔﻮﻳﻰ ﻛﻪ ﻧﻴﺸﻰ دور از او در اﺳﺘﺨﻮاﻧﻢ ﻣﻰ رودﺑﺎ آن ﻫﻤﻪ ﺑﻴﺪاد او وﻳﻦ ﻋﻬﺪ ﺑﻰ ﺑﻨﻴﺎد او
در ﺳﻴﻨﻪ دارم ﻳﺎد او ﻳﺎ ﺑﺮ زﺑﺎﻧﻢ ﻣﻰ روداو ﻣﻰ رود داﻣﻦ ﻛﺸﺎن ﻣﻦ زﻫﺮ ﺗﻨﻬﺎﻳﻰ ﭼﺸﺎن
دﻳﮕﺮ ﻣﭙﺮس از ﻣﻦ ﻧﺸﺎن ﻛﺰ دل ﻧﺸﺎﻧﻢ ﻣﻰ رود
ﺑﺎزآی و ﺑﺮ ﭼﺸﻤﻢ ﻧﺸﻴﻦ ای دﻟﺴﺘﺎن ﻧﺎزﻧﻴﻦ
ﻛآﺷﻮب و ﻓﺮﻳﺎد از زﻣﻴﻦ ﺑﺮ آﺳﻤﺎﻧﻢ ﻣﻰ رود
