انشا درباره صبح (۵ نمونه درباره طلوع آفتاب و صبح زود)

آن لحظه‌ای که آسمان از سیاهی به آبی کمرنگ می‌رسد و اولین گنجشک روی شاخه شروع به خواندن می‌کند، انگار دنیا دوباره متولد می‌شود. اگر موضوع انشا درباره صبح به شما رسیده، خوش‌شانس هستید؛ چون صبح پر از رنگ، صدا و بوست. در ادامه نکته‌های نوشتن و پنج نمونه انشا از طلوع آفتاب تا صبح زود مدرسه را می‌خوانید.

چند نکته برای نوشتن انشا درباره صبح

• مقدمه، بدنه و نتیجه را مشخص کنید: در مقدمه حال‌وهوای صبح را معرفی کنید، در بدنه لحظه‌های آن را به ترتیب زمان توصیف کنید و در نتیجه پیام صبح، یعنی امید و شروع دوباره را بنویسید.
• ترتیب زمانی را رعایت کنید: از تاریکی پیش از سپیده تا بالا آمدن کامل خورشید پیش بروید؛ این کار به انشا نظم می‌دهد.
• رنگ‌ها را دقیق ببینید: آبی کبود، صورتی، نارنجی و طلایی، هرکدام لحظه‌ای از طلوع آفتاب‌اند.
• تشخیص به کار ببرید: «خورشید از پشت کوه سرک کشید» یا «شهر چشم‌هایش را مالید»، نمونه‌هایی از جان دادن به طبیعت‌اند.
• صبح را به زندگی خودتان وصل کنید: صبح مدرسه، صبح جمعه، صبح سفر یا صبح روستا، هر کدام حال‌وهوای خودش را دارد.
• کمی شوخ‌طبعی هم بد نیست: اگر معلم اجازه بدهد، کلنجار رفتن با ساعت زنگ‌دار موضوع خوبی برای انشای طنز است.

انشا درباره صبح برای پایه سوم تا ششم ابتدایی (کوتاه)

به نام خدا

صبح، قشنگ‌ترین وقت روز است. وقتی خورشید بالا می‌آید، همه جا روشن می‌شود و همه از خواب بیدار می‌شوند.

هر روز صبح مادرم با صدای مهربانش مرا بیدار می‌کند. پرده را که کنار می‌زنم، نور خورشید مثل یک دوست قدیمی به اتاقم می‌آید و سلام می‌کند. گنجشک‌ها روی درخت حیاط جیک‌جیک می‌کنند؛ انگار آن‌ها هم دارند صبحانه می‌خورند. پدرم از نانوایی نان داغ می‌آورد و بوی آن همه خانه را پر می‌کند. ما دور سفره می‌نشینیم و با نان و پنیر و چای شیرین صبحانه می‌خوریم. بعد کیفم را برمی‌دارم و به مدرسه می‌روم. در راه، گل‌های باغچه همسایه هنوز شبنم دارند و مثل الماس برق می‌زنند.

من صبح را دوست دارم، چون هر صبح یعنی یک شروع تازه. خدا هر روز صبح به ما یک فرصت جدید می‌دهد تا کارهای خوب انجام دهیم.

انشا درباره صبح برای پایه هفتم تا نهم (تماشای طلوع آفتاب)

به نام خدا

تا پیش از آن روز، طلوع آفتاب را فقط در عکس‌ها دیده بودم. همیشه فکر می‌کردم بیدار شدن پیش از خورشید کار آدم‌های عجیب است، تا این‌که در سفر تابستانی به کوهستان، پدرم قول گرفت که با هم طلوع را تماشا کنیم.

ساعت پنج صبح، با چشم‌های نیمه‌باز و ژاکتی که دور خودم پیچیده بودم، روی تخته‌سنگی نشستیم. هوا سرد بود و همه چیز در سکوتی آبی‌رنگ فرو رفته بود. کم‌کم پشت کوه‌های روبه‌رو، خطی صورتی پیدا شد. بعد صورتی به نارنجی رسید و ابرهای کوچک، مثل پنبه‌هایی که در رنگ فرو رفته باشند، لبه‌هایشان طلایی شد. ناگهان نقطه‌ای درخشان از پشت کوه سرک کشید و در چند دقیقه، دایره کامل خورشید بالا آمد. نورش روی دره پهن شد و شبنم‌های روی علف‌ها یکی‌یکی روشن شدند. صدای پرنده‌ها بلند شد، انگار کسی دکمه دنیا را روشن کرده بود.

آن روز فهمیدم چرا بعضی‌ها عاشق صبح زودند. صبح زود چیزی دارد که هیچ ساعت دیگری ندارد: آرامشی که هنوز هیاهوی روز به آن نرسیده است.

حالا هر وقت دلم می‌گیرد، آن طلوع را به یاد می‌آورم و به خودم می‌گویم: هر شبی، هرچقدر هم طولانی، بالاخره به صبح می‌رسد.

انشا درباره صبح برای دبیرستان (ادبی و توصیفی)

به نام خدا

صبح، نامه‌ای است که خداوند هر روز با جوهر نور برای زمین می‌نویسد و شب، پاکتی تاریک است که این نامه را تا سپیده در خود نگه داشته است. هر بامداد، این پاکت آرام‌آرام گشوده می‌شود و جهان، دوباره خواندن امید را آغاز می‌کند.

در آغاز، تنها نشانه‌ای کمرنگ در افق پیداست؛ خطی خاکستری که مرز آسمان و زمین را از نو می‌کشد. ستاره‌ها یکی‌یکی چراغ‌هایشان را خاموش می‌کنند، گویی می‌دانند مهمانی بزرگ‌تر در راه است. شب، چون مسافری خسته، دامن سیاهش را جمع می‌کند و بی‌صدا به سوی غرب می‌رود. آن‌گاه آسمان سرخ می‌شود، چنان‌که گویی از دیدن خورشید شرم کرده است.

خورشید که سر از پشت کوه برمی‌آورد، نخستین تیرهای طلایی‌اش را به سوی بام‌ها پرتاب می‌کند. شبنم‌ها بر گلبرگ‌ها چون مرواریدهایی بر گردن عروسی سبزپوش می‌درخشند و نسیم، خواب‌آلوده از لای شاخه‌ها می‌گذرد و برگ‌ها را به رقص وامی‌دارد. گنجشک‌ها، این مؤذن‌های کوچک، آواز بیداری سر می‌دهند و جهان، که ساعتی پیش در سکوت فرو رفته بود، به ناگاه پر از زندگی می‌شود.

صبح به ما می‌آموزد که هیچ تاریکی‌ای ماندگار نیست. هر قدر شب طولانی و سرد باشد، سپیده سرانجام از راه می‌رسد. کاش ما هم مانند صبح باشیم؛ روشن، تازه و امیدبخش، و هر روز را با دلی پاک‌تر از دیروز آغاز کنیم.

انشا درباره صبح زود در روستا با مقدمه و نتیجه

به نام خدا

مقدمه: در شهر، صبح با صدای بوق و ساعت زنگ‌دار شروع می‌شود، اما در روستای پدربزرگ، صبح با بانگ خروس و بوی هیزم از راه می‌رسد. من هر سال چند روز از تعطیلاتم را آن‌جا می‌گذرانم و صبح‌هایش را با هیچ چیز عوض نمی‌کنم.

بدنه: هنوز هوا گرگ‌ومیش است که خروس همسایه با صدایی بلند و کمی گرفته، همه را بیدار می‌کند. مادربزرگ زودتر از همه بیدار شده و تنور گوشه حیاط را روشن کرده است. دود نازکی از آن بالا می‌رود و با مه صبحگاهی دره درمی‌آمیزد. پدربزرگ سطل شیر را برمی‌دارد و به طویله می‌رود و گاو قهوه‌ای‌اش با نگاهی آرام به او خوش‌آمد می‌گوید. من کنار تنور می‌نشینم و نگاه می‌کنم که مادربزرگ چطور چانه‌های خمیر را با یک حرکت به دیواره داغ تنور می‌چسباند. چند دقیقه بعد، نان‌های برشته و خوش‌بو بیرون می‌آیند. صبحانه را زیر درخت گردو می‌خوریم؛ نان تازه، کره محلی، عسل و چای که روی هیزم دم کشیده است. صدای آب جوی، زنگوله گوسفندانی که به چرا می‌روند و آواز پرندگان، موسیقی این سفره ساده است.

نتیجه: صبح روستا به من یاد داده است که خوشبختی گاهی در ساده‌ترین چیزهاست؛ در نانی که با دست پخته شده و در طلوعی که بی‌عجله تماشایش می‌کنی. ای کاش همه صبح‌های ما همین‌قدر آرام و پربرکت بودند.

انشای طنز درباره صبح زود (بیدار شدن برای مدرسه)

به نام خدا

شاعران درباره صبح شعرهای زیادی گفته‌اند، اما مطمئنم هیچ‌کدامشان مجبور نبوده‌اند ساعت شش و نیم برای مدرسه بیدار شوند.

ماجرای صبح من این‌طور شروع می‌شود: ساعت زنگ می‌زند. من با همان چشم‌های بسته، با دقتی که هیچ‌وقت در کلاس ریاضی ندارم، دکمه «پنج دقیقه دیگر» را پیدا می‌کنم. این پنج دقیقه دیگر، سه بار تکرار می‌شود. بار چهارم، صدای مادرم جایگزین ساعت می‌شود و باید بگویم مادرم دکمه «پنج دقیقه دیگر» ندارد.

بعد نوبت پیدا کردن جوراب لنگه دوم است؛ موجودی مرموز که هر شب کنار لنگه اولش می‌خوابد و هر صبح به نقطه‌ای نامعلوم از کره زمین مهاجرت می‌کند. صبحانه را در حالی می‌خورم که با یک دست لقمه نان و پنیر را در دهانم می‌گذارم و با دست دیگر دنبال دفتر علومم می‌گردم. برادر کوچکم هم با آرامش کامل جلوی تلویزیون نشسته، چون کلاسش یک ساعت دیرتر شروع می‌شود و این بی‌عدالتی بزرگ دنیاست.

اما راستش را بخواهید، وقتی بالاخره از خانه بیرون می‌زنم و هوای خنک صبح به صورتم می‌خورد، خورشید از پشت ساختمان‌ها بالا آمده و نانوایی سر کوچه بوی نان تازه می‌دهد، با خودم فکر می‌کنم شاید صبح زود آن‌قدرها هم بد نیست؛ فقط کاش کمی دیرتر شروع می‌شد!

جمله‌های زیبا برای انشا درباره صبح

• صبح، نامه‌ای است که خورشید هر روز با جوهر نور برای زمین می‌نویسد.
• سپیده‌دم، شب دامن سیاهش را جمع می‌کند و بی‌صدا می‌رود.
• شبنم‌ها مرواریدهایی‌اند که شب پیش از رفتن روی گلبرگ‌ها جا گذاشته است.
• گنجشک‌ها اولین کسانی‌اند که خبر آمدن صبح را به شهر می‌دهند.
• هر طلوع آفتاب یعنی یک فرصت تازه برای بهتر بودن.
• خورشید از پشت کوه سرک می‌کشد و به دنیا لبخند می‌زند.
• هیچ شبی آن‌قدر طولانی نیست که صبحی در پی نداشته باشد.
• بوی نان تازه، عطر واقعی صبح‌های شهر من است.

حافظ هم در یکی از غزل‌هایش از سحر به عنوان زمان رهایی یاد کرده است: «دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند / واندر آن ظلمت شب آب حیاتم دادند». اگر می‌خواهید صبح را در فصل خاصی توصیف کنید، ایده‌های انشا درباره پاییز برای صبح‌های مه‌آلود و برگ‌ریز بسیار کمک‌کننده است.

چند سؤال پرتکرار

انشا درباره صبح را چگونه شروع کنیم؟

با لحظه‌ای مشخص شروع کنید؛ مثلاً اولین صدای گنجشک، بوی نان تازه یا رنگ آسمان پیش از طلوع. یک تشبیه کوتاه هم می‌تواند مقدمه را زیبا کند.

در انشای طلوع آفتاب از چه آرایه‌هایی استفاده کنیم؟

تشخیص (سرک کشیدن خورشید، رفتن شب)، تشبیه (شبنم مثل مروارید) و توصیف رنگ‌ها، بهترین ابزار برای نوشتن یک انشای ادبی درباره طلوع آفتاب‌اند.

نتیجه‌گیری انشا درباره صبح چه بنویسیم؟

صبح نماد امید و شروع دوباره است؛ در نتیجه می‌توانید بنویسید که هر صبح فرصتی تازه است و چه تصمیمی برای روزهایتان گرفته‌اید.

نمونه انشا درباره موضوع‌های دیگر هم لازم دارید؟ فهرست کامل را در صفحه جامع نمونه انشا ببینید.