چرا عالم تماشاخانه شگفتی های آفرینش است؟

وقتی به اطراف خود نگاه می‌کنیم، دنیایی پر از زیبایی و نظم می‌بینیم. آسمان آبی با ابرهای سپید، کوه‌های باشکوه، درختان سبز، گل‌های رنگارنگ، پرندگان آوازخوان و دریاهای آرام، همه و همه نشانه‌هایی از قدرت و هنر بی‌پایان خداوند هستند. به همین دلیل است که می‌گوییم عالم، تماشاخانه‌ی شگفتی‌های آفرینش است.

چرا عالم تماشاخانه شگفتی‌های آفرینش است؟

جهان پیرامون ما پر از زیبایی و نظم است. اگر با دقت به اطراف خود نگاه کنیم، در هر گوشه از طبیعت نشانه‌ای از قدرت و مهربانی خداوند دیده می‌شود.

سؤال: چرا عالم تماشاخانه‌ی شگفتی‌های آفرینش است؟
پاسخ: چون به هر طرف که نگاه می‌کنیم، آفریده‌های زیبا و شگفت‌انگیز خداوند را می‌بینیم.

هر گل، هر درخت، هر پرنده و حتی هر قطره باران، جلوه‌ای از آفرینش الهی است. این نشانه‌ها به ما یادآوری می‌کنند که جهان با نظم، هدف و زیبایی آفریده شده است. وقتی انسان به این همه شگفتی نگاه می‌کند، احساس می‌کند در یک تماشاخانه‌ی بزرگ ایستاده است که هر صحنه‌اش نمایانگر هنر و دانایی خالق هستی است.

جلوه‌های زیبای آفرینش در طبیعت

همان‌طور که در درس «تماشاخانه» فارسی پنجم آمده، جهان مانند صحنه‌ای بزرگ است که در آن، هر موجود نقش ویژه‌ای دارد. ماه و خورشید، شب و روز را می‌گردانند؛ باد و باران، زمین را زنده نگه می‌دارند؛ و انسان‌ها و حیوانات هر یک بخشی از این نمایش زیبا را تشکیل می‌دهند. اگر با دقت به این هماهنگی نگاه کنیم، می‌فهمیم که هیچ چیز بی‌حکمت نیست.

مثلاً وقتی به یک گل کوچک نگاه می‌کنیم، ظرافت گلبرگ‌ها، بوی خوش و رنگ‌های زنده‌ی آن، همه نشانه‌هایی از مهربانی و خلاقیت آفریدگار هستند. یا وقتی به پرواز پرنده‌ای در آسمان می‌نگریم، احساس می‌کنیم که همه‌چیز در این جهان با نظم و هدف آفریده شده است.

سخن پایانی

عالم، تماشاخانه‌ی شگفتی‌های آفرینش است، زیرا هر چه در آن می‌بینیم نشانه‌ای از قدرت و زیبایی خداوند است. دیدن این آفریده‌ها ما را به تفکر، سپاس و شکرگزاری از خالق مهربان دعوت می‌کند.