همه ما یک جای دنج در ذهنمان داریم که آرزوهایمان را آن‌جا نگه می‌داریم؛ بعضی کوچک مثل یک دوچرخه نو و بعضی بزرگ مثل ساختن دنیایی بهتر. اگر قرار است انشا درباره آرزو بنویسید، وقت خوبی است که در آن صندوقچه را باز کنید. در ادامه نکته‌های نوشتن و پنج نمونه انشای «آرزوهای من» را برای پایه‌های مختلف می‌خوانید.
چند نکته برای نوشتن انشا درباره آرزو
- مقدمه، بدنه و نتیجه را جدا کنید: در مقدمه بگویید آرزو چیست و چرا مهم است، در بدنه آرزوهای خودتان و دلیلشان را بنویسید و در نتیجه بگویید برای رسیدن به آن‌ها چه می‌کنید.
- صادق باشید: آرزویی را بنویسید که واقعاً در دل دارید، نه چیزی که فکر می‌کنید معلم دوست دارد بشنود. صداقت، انشا را خواندنی می‌کند.
- چرایی را توضیح دهید: فقط نگویید «می‌خواهم پزشک شوم»؛ بگویید چه اتفاقی این آرزو را در دلتان کاشت.
- از آرایه‌ها استفاده کنید: آرزو را به ستاره، دانه یا پرنده تشبیه کنید و با تشخیص به آن جان بدهید؛ مثلاً «آرزوهایم شب‌ها بیدار می‌مانند».
- آرزو را به تلاش گره بزنید: انشایی که فقط خیال‌پردازی باشد ناقص است؛ از قدم‌هایی بنویسید که برای رسیدن به آرزویتان برمی‌دارید.
- به دیگران هم فکر کنید: آرزوهایی برای خانواده، دوستان یا طبیعت، به انشا عمق و مهربانی می‌دهند.
انشا درباره آرزو برای پایه سوم تا ششم ابتدایی (کوتاه)
به نام خدا
آرزو یعنی چیزی که خیلی دوستش داریم و امیدواریم یک روز به آن برسیم. من هم مثل همه بچه‌ها آرزوهای زیادی دارم.
بزرگ‌ترین آرزوی من این است که وقتی بزرگ شدم، معلم شوم. معلم کلاس سوم ما آن‌قدر مهربان بود که هر روز با شوق به مدرسه می‌رفتم. او به ما یاد داد که اشتباه کردن عیب نیست. من هم دوست دارم یک روز پای تخته بایستم و به بچه‌ها خواندن و نوشتن یاد بدهم. آرزوهای کوچک‌تری هم دارم؛ مثلاً دلم می‌خواهد یک باغچه داشته باشم و در آن گوجه و گل آفتابگردان بکارم، یا یک روز با خانواده‌ام به سفری طولانی برویم و دریا را ببینیم.
آرزوها مثل دانه‌هایی هستند که در دل ما کاشته شده‌اند. اگر با درس خواندن و تلاش به آن‌ها آب بدهیم، یک روز سبز می‌شوند. من از همین حالا تلاش می‌کنم تا به آرزوهایم برسم.
انشا درباره آرزو برای پایه هفتم تا نهم
به نام خدا
مقدمه: آدم بدون آرزو مثل کشتی بدون قطب‌نماست؛ روی آب می‌ماند، اما نمی‌داند به کجا برود. آرزوها به ما جهت می‌دهند و دلیل می‌شوند که صبح‌ها با انگیزه از خواب بیدار شویم.
بدنه: من از کودکی عاشق آسمان شب بودم. تابستان‌ها که به خانه پدربزرگم در روستا می‌رفتیم، روی پشت‌بام دراز می‌کشیدم و ستاره‌ها را می‌شمردم. آسمان آن‌جا آن‌قدر پرستاره بود که انگار کسی مشتی نمک روی پارچه‌ای سیاه پاشیده باشد. همان شب‌ها بود که آرزوی بزرگم شکل گرفت: می‌خواهم ستاره‌شناس شوم و رازهای آسمان را کشف کنم. البته می‌دانم این آرزو با خیال‌بافی به دست نمی‌آید. برای همین ریاضی را جدی‌تر از قبل می‌خوانم، کتاب‌های نجوم را از کتابخانه مدرسه امانت می‌گیرم و در گروه علمی مدرسه عضو شده‌ام. گاهی درس‌ها سخت می‌شوند و دلم می‌خواهد کنار بکشم، اما یاد آن آسمان پرستاره که می‌افتم، دوباره دفترم را باز می‌کنم.
نتیجه: آرزو مثل ستاره‌ای دوردست است؛ شاید نتوانیم به آن دست بزنیم، اما می‌توانیم با نورش راه را پیدا کنیم. من باور دارم اگر قدم‌هایم را آهسته اما پیوسته بردارم، روزی از پشت تلسکوپی بزرگ به همان ستاره‌ها سلام خواهم کرد.
انشا درباره آرزو برای دبیرستان (ادبی و توصیفی)
به نام خدا
آرزو پرنده‌ای است که در قفس سینه ما لانه دارد. گاهی آرام می‌خوابد و ما فراموشش می‌کنیم و گاهی چنان بال‌بال می‌زند که شب‌ها خواب از چشممان می‌گیرد. هیچ انسانی بی‌آرزو نیست؛ حتی پیرمردی که سال‌ها را پشت سر گذاشته، هنوز در گوشه دلش آرزوی دیدن بهاری دیگر را دارد.
آرزوها هم مثل آدم‌ها بزرگ می‌شوند. در کودکی، آرزوهایمان به اندازه یک بستنی قیفی یا یک توپ چرمی بود و با رسیدن به آن‌ها، دنیا را فتح‌شده می‌دیدیم. در نوجوانی، آرزوها قد می‌کشند و رنگ آینده به خود می‌گیرند: دانشگاهی که می‌خواهیم در آن درس بخوانیم، شغلی که دوستش داریم و انسانی که می‌خواهیم باشیم. و شاید روزی برسد که بزرگ‌ترین آرزوهایمان دیگر مال خودمان نباشد، بلکه برای فرزندانمان، شهرمان یا همه آدم‌های زمین باشد.
اما آرزو شمشیری دولبه است. اگر آن را با تلاش همراه کنیم، بال پرواز می‌شود و اگر فقط در خیال نگهش داریم، به حسرتی سنگین تبدیل می‌شود که بر شانه‌هایمان سنگینی می‌کند. آرزو دانه است، نه درخت؛ باید آن را در خاک کار کاشت و با عرق پیشانی آبیاری کرد.
من آرزو دارم روزی نویسنده شوم؛ نویسنده‌ای که کلماتش مرهم دل‌های خسته باشد. می‌دانم راه درازی در پیش است، اما هر شب که چند خطی در دفترم می‌نویسم، احساس می‌کنم آن پرنده کوچک درون سینه‌ام کمی بیشتر بال گشوده است.
انشا درباره آرزوهای من برای دیگران
به نام خدا
وقتی معلم گفت درباره آرزوهایمان بنویسیم، اول به فکر خودم افتادم؛ به گوشی تازه، به نمره بیست و به سفر. اما بعد فهمیدم قشنگ‌ترین آرزوهای من، آرزوهایی هستند که برای دیگران دارم.
اولین آرزویم این است که مادرم همیشه سالم و شاد باشد. او هر روز زودتر از همه بیدار می‌شود و دیرتر از همه می‌خوابد و هیچ‌وقت از خستگی‌اش حرفی نمی‌زند. دلم می‌خواهد یک روز آن‌قدر توانا شوم که بتوانم گوشه‌ای از زحمت‌هایش را جبران کنم.
آرزوی دیگرم این است که هیچ کودکی در دنیا گرسنه نخوابد و هر بچه‌ای بتواند به مدرسه برود، کتاب داشته باشد و رنگ‌های مداد رنگی‌اش تمام نشود. آرزو دارم دوست صمیمی‌ام که پدرش بیمار است، دوباره خنده از ته دلش را پیدا کند. و آرزو دارم جنگل‌ها و رودخانه‌های سرزمینم سبز و پرآب بمانند تا نسل بعد هم صدای آب را بشنود.
شاید بگویید این‌ها آرزوهای بزرگی‌اند که از دست من کاری برنمی‌آید. اما من فکر می‌کنم هر کار کوچک، مثل کمک به همکلاسی یا خاموش کردن یک چراغ اضافه، قدمی به سوی همین آرزوهاست. آرزو برای دیگران، دل آدم را بزرگ می‌کند.
انشای طنز درباره آرزوهای من
به نام خدا
اگر بخواهم صادق باشم، آرزوهای من در طول زندگی بیشتر از رنگ موهای خاله‌ام عوض شده‌اند. بگذارید از اول تعریف کنم.
چهار ساله که بودم، بزرگ‌ترین آرزویم این بود که بستنی‌فروش شوم؛ چون فکر می‌کردم بستنی‌فروش‌ها حق دارند تمام روز بستنی بخورند و کسی هم دعوایشان نکند. شش ساله که شدم، تصمیم گرفتم ابرقهرمان شوم و با حوله حمام از روی مبل پریدم. نتیجه‌اش یک آرنج کبود و یک سخنرانی طولانی از طرف مادرم بود. در کلاس سوم، آرزو داشتم راننده اتوبوس شوم تا بتوانم هر وقت دلم خواست بوق بزنم. کلاس پنجم آرزویم این بود که زنگ ورزش دو برابر شود و زنگ ریاضی نصف؛ البته معلم ریاضی‌مان هیچ‌وقت با این طرح موافقت نکرد.
حالا که بزرگ‌تر شده‌ام، آرزوهایم جدی‌تر شده‌اند. مثلاً آرزو دارم یک روز بدون این‌که مادرم سه بار صدایم کند، از خواب بیدار شوم. یا آرزو دارم شارژ گوشی‌ام درست وقتی تمام نشود که بازی به جای حساسش رسیده است.
اما شوخی را که کنار بگذاریم، فهمیده‌ام آرزوها با ما بزرگ می‌شوند و هر کدامشان، حتی بستنی‌فروشی، نشان می‌دهد در آن روزها چه چیزی برایمان مهم بوده است. پس به آرزوهای کوچک خودتان نخندید؛ آن‌ها پله‌هایی‌اند که شما را به آرزوهای بزرگ‌تر می‌رسانند.
جملات ادبی برای انشا درباره آرزو
- آرزوها ستاره‌هایی‌اند که شب‌های تاریک زندگی را روشن نگه می‌دارند.
- آرزو دانه‌ای است که اگر با تلاش آبیاری نشود، هرگز جوانه نمی‌زند.
- دل بی‌آرزو مثل باغی است که کسی در آن گلی نکاشته باشد.
- آرزوهایم شب‌ها بیدار می‌مانند و صبح‌ها مرا به سوی فردا هل می‌دهند.
- رسیدن به آرزو یک پرش بلند نیست؛ هزار قدم کوچک است.
- آرزو کردن را از کودکان یاد بگیریم که بی‌ترس، آسمان را هم کوچک می‌بینند.
- هر آرزوی بزرگ، روزی فقط یک خیال کوچک بوده است.
- زیباترین آرزوها آن‌هایی‌اند که لبخند را به لب دیگران می‌آورند.
اگر در انشایتان از آرزوهایی برای خانواده نوشتید، نمونه‌های انشا درباره مادر هم می‌تواند برای پیدا کردن جمله‌های گرم و صمیمی کمکتان کند.
چند سؤال پرتکرار
انشا درباره آرزو را چگونه شروع کنیم؟
با یک تعریف ساده یا تشبیه شروع کنید؛ مثلاً «آرزو مثل ستاره‌ای است که راه را نشان می‌دهد» یا با خاطره‌ای که آرزویتان از آن متولد شد.
نتیجه‌گیری انشا آرزوهای من چه باشد؟
در نتیجه بگویید برای رسیدن به آرزویتان چه تصمیمی گرفته‌اید و با یک جمله امیدوارانه، مثل «باور دارم روزی به آن می‌رسم»، انشا را تمام کنید.
آیا می‌توان انشای آرزو را طنز نوشت؟
بله؛ اگر معلم محدودیتی نگذاشته باشد، انشای طنز با آرزوهای بامزه کودکی بسیار خواندنی است، فقط بهتر است در پایان یک پیام جدی هم داشته باشد.
نمونه انشا درباره موضوع‌های دیگر هم لازم دارید؟ فهرست کامل را در صفحه جامع نمونه انشا ببینید.
دیدگاه شما